Muzyka AI według gatunku

Rodzaje muzyki, o które ludzie się sprzeczają, zwykle odróżniają rzeczy, których nie włożysz do promptu — scena, dekada, wytwórnia, kto był w pokoju. Podziały, które liczą się przy robieniu utworu, są węższe i dużo bardziej konkretne: zakres tempa, które instrumenty niosą rytm, ile pasma częstotliwości zostaje puste i gdzie aranż ma się zmieniać.

Najwięcej rozdziela tempo. Boom bap i trap to oba hip hop, a dzieli je czterdzieści do sześćdziesięciu BPM. House i drum and bass różnią się o pięćdziesiąt. Lo-fi i ambient nakładają się tempem, ale nie barwą, bo lo-fi definiuje celowe popsucie — kołysanie taśmy, przytłumione góry, szum winyla — którego ambient właśnie unika. Podaj tempo, a połowa gatunku przyjdzie sama.

Drugim rozdzielaczem jest to, czego aranż nie zawiera. Hip hop trzyma czysty środek pasma, bo tam wchodzi głos. Muzyka filmowa zostawia headroom dynamiczny, bo na nim siądzie dialog. EDM buduje się od dropu wstecz, więc wszystko przed nim jest strukturalnie podporządkowane. To reguły produkcji, nie opisy — i to one są spisane na każdej stronie gatunku poniżej.

To, dla jakich gatunków same narzędzia muzyczne AI publikują strony, jest sygnałem samym w sobie — i wcale nie takim, jak byś się spodziewał — policzyliśmy to w całej branży w naszym badaniu tego, co ujawniają sitemapy muzyki AI. Gatunki, które generator promuje, to nie te, w których jest najlepszy.